Άντε, πείτε μου καληνύχτα από τις 18:50. Περιμένω.

Επειδή το δικό μου ρολόι είναι σε ώρα Παρισιού, η ώρα που πέταξαν την αηδία αυτή είναι 18:51 στην Αθήνα. Στις 18:51, περιμένει και πιέζει για να ακούσει καληνύχτες. Και με μία εικόνα που δε νομίζω ότι κολλάει, αν και ποτέ δεν ήταν πρόβλημα αυτό για τούς καλημεροκαφεδιάρηδες.

 Τι 18:51; Ακόμα νωρίτερα ξεκίνησαν τα γλυκά όνειρα και οι καλές νύχτες. Από τις 18:50, αν το πιστεύεις! Με τον ήλιο ακόμα ντάλα, ξεκινήματα Σεπτεμβρίου. Επίσης, εύχεται να λειτουργούσαν οι ευχές. Ευχή στην ευχή, ευχέσε μας.

Τέλος πάντων, έβαλα μια απάντηση με το πιτς φιτίλι, την εναλλακτική σελίδα μου με τις 10 δημοσιεύσεις σε 3 χρόνια. Για να βρίσκεται, όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή.

Εντάξει, κοιμηθήκαμε από τις 18:50; Ε, πήγε 23:49, ώρα να ξυπνήσουμε και να πιούμε καφεδάκι.

Καλά, τη σελίδα την έχουν ηλίθιοι, δεν εξηγείται αλλιώς. Ή ομογενείς στην αυστραλία. Αλλά το πιο πιθανό είναι ότι την έχουν ηλίθιοι.

Μα να βλέπουν πικ πράδερ; Απίστευτο. Να, διαβάστε την υπέροχη ποιοτική σελίδα μας.

Μα πόσο λυπηρό που ο κόσμος βλέπει το πικ πράδερ. Από κάτω, εννοείται ότι συμφωνούν και τα σχόλια. Τα σχόλια από ανθρώπους που έχουν κάνει λάικ στις αλήθειες τής ζωής. Και κανείς δεν αντιλαμβάνεται την ειρωνεία, ασφαλώς. Είναι ψαγμένα τυπάκια, όχι σαν τούς τηλεθεατές, που βλέπουν μαλακίες.

Δεν είναι τηλεθεατές οι αναγνώστες των αληθειών τής ζωής. Όχι. Βλέπουν μόνο ποιοτικό περιεχόμενο. Και η ίδια η σελίδα, που λυπάται για τον κόσμο που βλέπει ριάλιτι, χωρίς ίχνος ντροπής και συνείδησης, πασάρει τα κλασικά σκατά στο κοινό της που, επαναλαμβάνω, αισθάνεται καλύτερο από τον κόσμο που βλέπει τηλεόραση. Ωραία πράγματα, δε λέω.

Τέλος πάντων, έστειλα τον Πίτσο να τούς πει δυο λογάκια. Θ'ασχοληθεί κανείς άραγε; Θα καταλάβει κανείς; Ποιος ξέρει. Εγώ δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος πάντως.